عابدی بود خدا یار وی اندر طاعتش 

                                                 وقت و بی وقت به درگاه خدا عبادتش

سوی حق دستش دعا را بود باز

                                                مینمودی بهر حق هر دم لبش راز و نیاز

سحری برون شد از خانه به آیینه صلح 

                                               ره به مسجد کرد از بهر ادای ذکر صبح

در میان کوچه ناگه بر زمین افتاد او

                                            زخم شد جان عزیز و جامه شد پاره از او

سوی منزل بازگشت و زخم را بر بست و شست

                                          جامه ای نیکو به تن کرد ای خدا از بهر توست

بار دیگر عازم بیت خدا شد مرد حق  

                                              تا کند احیا نماز و ذکر خود ان نیک خلق

تا رسیدی بر همان نقطه که اوفتادی زمین 

                                          باردیگر باز هم پا سست شد افتاد هین

سوی منزل بار دوم شد روان آن نیک خوی 

                                                   تا کند تعویض جامه و بشوید گرد روی

بار سوم کرد آهنگ نماز بیت حق    

                                                 زیر لب گفتا خدایا ای که آگاهی به خلق

کن مرا قسمت که اندر خانه ات مهمان شوم 

                                                       ذکر تو گویم دمی همراه با جانان شوم

دید در آن نقطه پر ماجرا مردی که هست 

                                               منتظر   گویا و بگرفته چراغی را به دست

تا رسیدش در کنارش مرد عابد با سلام  

                                              گشت وی را مرد دیگر سوی مسجد با کلام

تا به درب مسجد آنان چون نمودند التزام 

                                                 مرد عابد رهنمودش سوی مسجد باحترام

لیک وی از دخول بیت حق کرد امتناع

                                                مرد عابد گشت حیران از چنین فعل و سماع

گفت وی را از چه در مسجد نمی آیی درون

                                                  ای که ره روشن نمودی بر من زار و زبون

گفت من شیطانم ای عابد نمی آیم به راه

                                                   میگریزیم من ز ذکر و میکنم بسط گناه

مرد عابد تا شنید اوصاف وی پا پس کشید

                                             گفت وی را ای پلید درگه حق از چه همراهم شدید

گفت چون بار اول من تو را کوفتم زمین 

                                                 گفتمت بار دگر مسجد نمی آیی چنین

لیک دیدم رفتی و بازآمدی در کوچه شاد 

                                               حق تو را وعده به غفران گناهانت بداد

بار دیگر کوفتم روی تو را در کوچه باز

                                                 تا نیایی سوی مسجد بهر ذکر و گفت راز

بار سوم چون به سوی خانه حق شد تورا  

                                                 داد وعده کردگار آمرزش اهل تو را

دیدم این بار اگر زمین زنم جسم تو را

                                                 میکند غفران خداوند همه قوم تو را

لیک بر دستم چراغی را گرفتم تا چنین

                                           ره نمایم که مگر، بار دگر افتی زمین

طاعتت در درگه حق، عابد نیکو ضمیر! 

                                          بهتر است از اوفتادن، مر مرا اندر بئیر

حال ای مرد خدا، ای خوش زبان، ای مهربان

                                       کن تو این پند مرا ،آویز،اندر گوش جان

در ره حق سختی ره را بهانه ای مکن

چون که اجری هست در پس،حرف من را گوش کن